Het verhaal achter

het feest

Herinner jij nog je eerste rolschaatsen? Die coole rollers waarmee je zo snel je kon over de weg gleed, blakend in de zon?  Hoeveel fun was dat ?!

 

Ik alvast wel, want toen ik 8 werd, organiseerde mijn mama een rolschaatsfeest voor me in Rollerland.  Samen met vriendinnen dansen op rolschaatsen en schateren van plezier op de hits van de jaren 90.  Het was het leukste verjaardagsfeest uit mijn kindertijd.

 

Ik was een levendig kind, wat eigenzinnig, maar kon me makkelijk aanpassen.

Als kind van gescheiden ouders, pendelend tussen mama, papa en internaat was er aan afwisseling geen gebrek.   Het internaat bood geen thuis maar ik had m'n vriendinnen.  Ik was niet katholiek maar een 'ietsist'.  God moet het geweten hebben, want de straf was hard.

 

Op dinsdagavond 18 april 1995 zat ik in het studielokaal toen er op de deur werd geklopt. Mijn naam weerklonk. De weg naar het kantoor van de zuster directrice was doodstil.  Toen we eenmaal neerzaten vertelde ze me wat er was gebeurd. Alle woorden die volgden na 'je papa is gestorven' raakten mijn gehoor niet meer binnen. Papa was er niet meer...

 

Wat volgde was een periode van intens verdriet en bittere eenzaamheid.   Op school kreeg ik kritiek.  'Je moet zo pessimistisch niet zijn en wat meer lachen.'  Mijn verdriet was niet ok.

 

3 jaar later werd er een gezwel in mijn kaakholte vastgesteld en onderging ik de ene operatie na de andere. Tegenslagen volgden elkaar op alsof ik op een eindeloze rollercoaster zat.

Van al dat sterk moeten zijn en het verdringen van emoties, raakte ik het contact kwijt met mezelf, met de vrolijke Kristel die hield van dansen, rolschaatsen én het leven.  Op feestjes stond ik daar dan.  Ik wilde zo graag plezier beleven, maar mijn lichaam en geest gingen in kramp. 

De erfenis van de operaties aanvaarden, bewust voelen en pijn helen werden belangrijke werkthema's. 

 

Vandaag ben ik 37 en kijk ik vele therapiesessies, boeken en cursussen later naar mezelf terug als iemand met een rijk aantal levenservaringen, die me naast verdriet ook veel wijsheden hebben meegegeven.  Vandaag voel ik terug die vreugdekriebels, dans ik weer.

 

Rollerdance gaat over het leven in al zijn kleuren, over geloven in de toekomst, er zijn voor elkaar én delen met elkaar.

 

Met Rollerdance wil ik dat moment van plezier herbeleven en dit met jou delen met een groot feest, op die plaats van 28 jaar geleden.

 

Ik hoop dat je erbij zal zijn.

Liefs,

Kristel